Komentarze do: Śmierć w Gibraltarze

Autor: Andrzej Kolodziejski

Andrzej Kolodziejski — Sun, 23 Dec 2007 22:37:17 +0000

http://www.shsu.edu/~his_ncp/LendL.html
Correspondence of Roosevelt and Truman with Stalin on Lend Lease and Other Aid to the Soviet Union, 1941-1945

Autor: Andrzej Kolodziejski

Andrzej Kolodziejski — Sun, 23 Dec 2007 21:31:02 +0000

http://www.unc.edu/depts/diplomat/AD_Issues/amdipl_6/stefan.html
http://www.polishresistance-ak.org/23%20Article.htm
„When the United States entered the war, Rosevelt’s position was enhanced and became unique with regard to foreign policy decisions, military strategy and world leadership. Soon the emergence of the „Big Three”: Roosevelt, Churchill and Stalin, was to have a profound effect on the progress of the war and on the post-war geo-political structure of the world.
It is claimed that the President, in his own mind, decided that Stalin was basically a good man and good leader of his people, and that the Soviet regime and system, based after all on socialism, could be transformed, with Rosevelt’s guidance, into a democracy. The President thought that he could personally handle Stalin. He was convinced that Stalin was not an imperialist. Roosevelt envisaged that he and Stalin, that is the United States and the Soviet Union together, will lead the Allies to the final victory and eventually decide the political and economic structure of the post war world. He was willing to exclude from this, Churchill and Britain (and incidentally France) as imperialists who could not be trusted to create the necessary conditions for democracy and a just peace. In future dealings of the Big Three Rosevelt invariably sided with Stalin.
In pursuit of this policy the President was aided and abetted by only a few members of his administration, notably his personal envoy Harry Hopkins, and his one time (1937) ambassador to Moscow, Joseph Davies. He decided to ignore completely the advice and warnings from such experienced observers of Europe as William Bullitt, Loy Henderson, Charles E. „Chip” Bohlen, George Keenan, Averell Harriman and Gen. John Deane, all experienced diplomats who had spent some time in Moscow.
Right until his death Roosevelt tried to win Stalin’s trust and friendship. All that time Stalin did not trust the President and Soviet Union spies were stealing America’s secrets. Roosevelt was always prepared to make concessions to Stalin (often against Churchill’s advice) and to meet his wishes and requests.”

Autor: Andrzej Kolodziejski

Andrzej Kolodziejski — Sun, 23 Dec 2007 20:45:33 +0000

Profesor Janusz K. Zawodny pisze:
„…Reakcja prezydenta Roosevelta na zbrodnię katyńską
Zbrodnia katyńska wywołała dziwne reperkusje w USA. Osobisty przyjaciel prezydenta Roosevelta został przeniesiony na odległą placówkę dyplomatyczną na Samoa; w ten sposób uległa załamaniu kariera pułkownika, który spełniając swój obowiązek, złożył sprawozdanie z pobytu w Katyniu. Amerykański wywiad wojskowy odmówił Kongresowi wglądu do raportu pułkownika na ten temat, ostatecznie raport zaginął.
W tym czasie rząd amerykański był w posiadaniu następujących godnych zaufania i dobrze udokumentowanych materiałów udowadniających sowiecką odpowiedzialność za zbrodnię katyńską:
1. raport płk. Szymańskiego dla armii USA
2. raporty brytyjskiego wywiadu (łącznie ze spostrzeżeniami brytyjskiego oficera służby medycznej)
3. raporty polskiego wywiadu
4. raport admirała Williama H. Standleya, ambasadora USA w Moskwie w latach 1941-43
5. raport zespołu śledczego Johna F. Cartera, przedłożony prezydentowi
6. raport Anthony’ego Drexel-Biddle’a, amerykańskiego ambasadora przy rządzie polskim na uchodźstwie i belgijskim rządzie na emigracji
7. raport ministra George’a Earle’a, specjalnego wysłannika ds. spraw bałkańskich
8. raport pułkownika armii amerykańskiej Van Vlieta (z którym przeprowadziłem wywiad trwający ponad dwa dni).
Z wszystkich tych dokumentów wynikało, pośrednio albo bezpośrednio, że za zbrodnię odpowiedzialny jest rząd sowiecki.
W posiadaniu Departamentu Stanu znajdował się jeszcze jeden dokument dotyczący Katynia. Był to raport napisany przez pannę Kathleen Harriman, 25-letnią córkę amerykańskiego ambasadora w Związku Sowieckim w latach 1943-46.
Warto przypomnieć, że panna Harriman odwiedziła Katyń, gdy trwała tam sowiecka ekshumacja, i doszła do wniosku, że zbrodni dokonali Niemcy.
Wygląda na to, że Departament Stanu USA bardziej był skłonny wierzyć relacji panny Harriman niż raportom swoich dwóch ambasadorów, ministra, dwóch pułkowników, wynikom badań prezydenckiego zespołu śledczego i informacjom dostarczonym przez brytyjskie i polskie służby wywiadowcze.”

Autor: Andrzej Kolodziejski

Andrzej Kolodziejski — Sun, 23 Dec 2007 20:38:38 +0000

świadectwo Eleonory Roosevelt, żony prezydenta.
„Powiedziałam mu, jak bardzo byłam zawiedziona, a nawet zaszokowana, że Estonia, Litwa i Łotwa zostały oddane Związkowi Sowieckiemu, bo Stalin tego chciał, zamiast być wolne i niezależne. Zapytał wówczas: ‘ilu ludzi w Stanach Zjednoczonych poszłoby walczyć, aby uwolnić Estonię, Litwę i Łotwę?’”. Żona prezydenta odpowiedziała: „Prawdopodobnie niewielu”. Roosevelt ciągnął dalej: „Musiałem myśleć o tym, co by było, gdybym miał podjąć decyzję wymagającą wojny, i doszedłem do wniosku, że trudno przypuszczać, by wolność tych krajów była dla obywateli Stanów Zjednoczonych wystarczającym powodem do wojny”.

Autor: Andrzej Kolodziejski

Andrzej Kolodziejski — Sun, 23 Dec 2007 20:17:26 +0000

Mysle, ze masz racje.
Ref. http://www.naszawitryna.pl/jedwabne_950.html
Katyń – dodatek specjalny Naszego Dziennika 12.04.2003
Byc moze, „Umowa” (Karta Atlantycka) byla tym powodem.
Trzeba bylo ” zatrzec slady”, a nowa wojna nie byla rozpatrywana jako opcja.